دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم مطالعات سبک شناختی قرآن کریم 2676-6035 مقالات آماده انتشار 2026 04 19 Evaluating the similarities and differences between Rumi's style and the Quranic stories of the prophets in the Masnavi with the commentary of Al-Mizan ارزیابی اشتراکات وافتراقات سبک مولوی ازقصص قرآنی انبیاءدر مثنوی با تفسیر المیزان 242435 10.22034/sshq.2026.553448.1595 FA روح الله اکبری دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک ، دانشکده علوم انسانی 0009-0005-6060-7837 ابراهیم ابراهیمی استاد علوم قرآن و حدیث دانشگاه علامه طباطبایی ، تهران 0000-0002-0655-1909 فاطمه دست رنج دانشیار علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک ( مشاور) 0000-0001-8663-7114 علی حسن بیگی استاد علوم قرآن و حدیث دانشگاه اراک 0000-0002-9375-8317 Journal Article 2025 10 25 Abstract:<br>Stories have an inexhaustible capacity to convey deep and precise meanings and concepts in an attractive and effective manner. Among them, the Quranic stories of the prophets have a special place due to their connection and citation to the eternal source of revelation. Rumi and Allama Tabataba'i consider Quranic stories as a tool for guiding humans and a source of lessons for human nations and societies. They introduce the Quran as the main and most important source and reference for the stories of the divine prophets. And they believe that in order to understand the Quran, the Quran itself must be used. Therefore, considering this commonality of their views in understanding the process of the Quranic verses using the Quran itself, the present study aims to evaluate the similarities and differences of Rumi's style in the Masnavi and Allama's style in Al-Mizan in relation to the Quranic stories of the prophets Yunus, Ayyub and Idris (peace be upon them). The findings of the study indicate that Rumi and Allama Tabataba'i's views were common on most of the topics surrounding the prophets studied, except that there were differences of opinion and perceptions regarding the quality of the affliction of Prophet Ayyub (AS) and the issue of the geographical elevation of Prophet Yunus (AS). قصص ،ظرفیتی بی بدلیل برای انتقال معانی و مفاهیم عمیق و دقیق بصورت جذاب و تاثیرگذار است . در این بین ، قصص قرآنی انبیاء به دلیل اتصال و نقل از منبع لایزال وحی جایگاه ویژه ای دارد. مولوی و علامه طباطبایی قصص قرآنی را ابزاری برای هدایت انسان و مایۀ عبرت گیری برای اقوام و جوامع بشری می دانند. آنان اصلی ترین و مهمترین منبع و مأخذ برای قصص انبیاء الهی را ، قرآن معرفی می کنند. و بر این باورند که برای فهم قرآن ، باید از خود قرآن استفاده کرد. لذا با توجه به این اشتراک نظرآنان در فهم فرآیند آیات قرآن با استفاده از خود قرآن ، پژوهش حاضر بر آن است تا با روش توصیفی – تحلیلی به ارزیابی اشتراک و افتراق سبکی مولانا در مثنوی و علامه در المیزان نسبت به قصص قرآنی انبیاء یونس ، ایوب و ادریس علیهم السلام داشته باشد. یافته های پژوهش حاکی از این است که دیدگاه مولوی و علامه طباطبایی در غالب موضوعات پیرامونی انبیاء مورد مطالعه مشترک بوده جز این که در خصوص کیفیت ابتلاء ات حضرت ایوب (ع) و مسأله رفعت مکانی حضرت یونس(ع) برداشت ها و تفاوت دیدگاه وجود دارد.