واکاوی جنبه‌های بلاغت حال مؤکِّد معنای عامل در ترجمه‌های فارسی قرآن کریم با کاربست تئوری هم‌ارزی نایدا (مطالعه موردی: ترجمه‌های فولادوند، خرمشاهی، حداد عادل)

نوع مقاله : مقاله جهت اولین همایش مطالعات سبک شناختی قرآن کریم

نویسندگان

1 مدرس مدعو دانشکده مطالعات تطبیقی قرآن کریم شیراز، دانش آموخته زبان و ادبیات عربی دانشگاه اصفهان

2 عضو هیئت علمی گروه عربی دانشکده زبانهای خارجی دانشگاه اصفهان

چکیده

به دلیل برخورداری قرآن کریم از سبکی بی‌نظیر و ظرفیت بلاغی و بیانی بالا، ترجمة آن همواره با چالش‌های فراوانی رو-به‌رو بوده است. حال مؤکد از مهم‌ترین پدیده‌های زبانی است که در اسلوب‌های گوناگون و بسامدی گسترده‌ در قرآن به کار رفته است. با توجه به اینکه هدف از کاربرد این الگوی زبانی، رعایت بلاغت در جلب توجه و تمرکز بیشتر مخاطب نسبت به یک مفهوم خاص است؛ واکاوی جنبه‌های بلاغی آن، رهیافتی نوین را در ترجمة آیات ارائه می‌دهد.
پژوهش حاضر می‌کوشد با روش توصیفی – تحلیلی، به واکاوی و ارزیابی جنبه‌های بلاغت حال مؤکِّد معنای عامل در سه ترجمه‌ فارسی قرآن کریم بر اساس نظریة هم‌ارزی نایدا بپردازد تا از این رهگذر، به ارائة راهکارهایی بپردازد که در عین رعایت سلامت ترجمه، بلاغت موجود در پیام الهی نیز در برابرنهادهای معنایی خود لحاظ شود.
یافته‌ها حاکی از آن است که ترجمة فولادوند به دلیل اشاره به نکات تفسیری و تببین آن‌ها، بیشترین سطح هم‌ارزی پویا را در انتقال پیام داراست. ترجمة حداد عادل نیز با رعایت سبک ادبی قرآن و بازتاب جلوه‌های بلاغی، به سطح مطلوبی از تعادل پویا دست یافته، اما ترجمه خرمشاهی به علت تمرکز و تأکید بر تحت اللفظی بودن، با هم‌ارزی صوری مطابقت دقیق‌تری دارد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Investigating aspects of the rhetorical being of emphasizing manner of verb meaning in the Persian translation of the Quran through the application of Nida’s dynamic-equivalence Theory (Case study: Translations by Fooladvand, Khorramshahi, Haddad Adel)

چکیده [English]


Due to the unique style of the Holy Quran and its high rhetorical and expressive capacity, its translation has always faced many challenges. Emphasizing manner of verb is one of the most important linguistic phenomena that has been used in various styles and frequency in the Qur'an. Considering the fact that the purpose of the application of this language pattern is respecting the rhetoric for the reader to focus and observe a specific concept; investigating rhetorical aspects provides a new approach in translating the Quranic verses. 
The present study uses a descriptive-analytical method, through the analysis and evaluation of aspects of the rhetorical being of emphasizing manner of verb meaning in three English translations of the Qur'an, according to dynamic-equivalence approach of Nida, to present approaches so that the soundness of a translation and the rhetoric in divine message against semantic entities are respected.
Findings show that Fooladvand’s translation, due to articulating and mentioning interpretation points, has the highest levels of dynamic equivalence in the message transfer. Haddad Adel’s translation, through maintaining and observing the literary style of the Qur'an and the reflection of rhetorical aspects, has achieved an appropriate level of dynamic balance. Khorramshahi’s translation, due to focusing and emphasizing on a literal translation, matches with the formal equivalence.
 

کلیدواژه‌ها [English]

  • Keywords: emphasizing manner of verb
  • Persian Translation of the Qur'an
  • Nida
  • dynamic equivalence
  • formal equivalence