خوانش داستان های قرآن کریم از منظر ترمینولوژی ادبیات داستانی

نوع مقاله : علمی

نویسندگان

1 مربی دانشگاه نبی اکرم(ص) تبریز

2 استادیار دانشگاه هنر تهران

چکیده

قصه به عنوان پایدارترین و شناخته شده ترین روش برای انتقال داشته های بشری، از قدیم الایام همواره رموزی در خود داشته که بشر را برای ساعات متمادی با خود همراه کرده و به داشته هایش افزوده که البته نشان از اهمیت جایگاه قصه در بین انسان هاست. قرآن کریم به واسطه ی اعجازش، سخنان بسیاری جهت ارائه به انسان ها دارد و به واسطه ی اینکه از سوی خداوند متعال برای آدمیان فروفرستاده شده، پند و اندرزهایش را جز بصورت مستقیم گویی، در قالب قصص نیز طرح کرده که بنی بشر چنین تلقی از آن نداشته باشد که این کتاب صرفا به جهت امر و نهی به دستش رسیده است. البته قرآن یک فرستاده ی آسمانیست و امکان مقایسه با ادبیات صرف که آفریننده اش انسان زمینی است وجود ندارد. جهت ایجاد ارتباط بین قصص قرآن و ادبیات داستانی در این مقاله چند قصه ی مهم قرآنی را انتخاب کرده و نگاهی روشن به ترمینولوژی داستان نویسی کرده ایم. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که قرآن از منظر حجم نگارش داستان ها، دارای انواع قصص رایج در جهان داستان نویسی و دارای شخصیت پردازی حساب شده است و برای هر قصه، شروع و نتیجه ای خاص در نظر گرفته است که نشان از به روز بودن همیشگی این معجزه الهی برای انسان هاست و این مسئله نمود عینی بومی نگاه کردن و جهانی اندیشیدن است. این مقاله به روش کتابخانه ای و بصورت توصیفی- تحلیلی نگارش یافته است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Reading the stories of the Quran with the terminology approach of fiction literature

نویسندگان [English]

  • Hadi Valipour Qaraqeh 1
  • Ahmad Julaei 2
1 Instructor, Nabi Akram University of Tabriz
2 Assistant Professor, Tehran University of Arts
چکیده [English]

The story, as the most stable and well-known method for transferring human resources, has a secret in the past that has accompanied human beings for many hours and added to their knowledge, which of course shows the importance of the place of the story among human beings. Because the Qur'an is a miracle, it has many words to present to human beings, and because it was sent to human beings by God Almighty, it has given its advice in the form of stories, in addition to being direct, so that human beings do not think that this book is just It has reached him for commanding and forbidding. Of course, the Qur'an is a heavenly messenger and it is not possible to compare it with human literature. But in order to gain relative knowledge, an attempt has been made to make a comparison between the stories of the Qur'an and the terminology of fiction. Therefore, this article tries to examine the Holy Quran and some of its stories from this perspective. The stories of the Holy Quran can be processed from many perspectives, one of the most important of which is their adaptation to the new methods of storytelling in the world. In one division, fiction stories are divided into long stories, short stories, and short stories in terms of writing volume, which this article attempts to adapt to a sizeable approach.  The findings of this study show that the stories in the Holy Quran in terms of writing volume, personality, choice of starting methods for the story, and conclusion are compatible with the methods of fiction writing in the world. Perhaps in the future, the influence of the Qur'anic storytelling style on the common storytelling methods in the world can also be examined. In this article, we have selected some important Quranic stories and looked at the terminology of storytelling.
The results of this study show that the Qur'an, in terms of the volume of story writing, has a variety of common stories in the world of storytelling, and characterization is seen correctly in them and for each story, a specific beginning and end is considered. It is a sign of the constant up-to-dateness of this divine miracle for human beings, and this is an objective manifestation of looking indigenous and thinking universally.
This article has been written in a library method and in a descriptive-analytical manner.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Quran
  • story - Story terminology
  • Comparison
-      قرآن کریم.
-      بلاغی، سید صدرالدین (1381ش): «قصص قرآن»، تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ هجدهم.
-      پروینی، خلیل (1379ش): «تحلیل ادبی و هنری داستان­های قرآنی»، تهران: انتشارات فرهنگ گستر، چاپ اول.
-      جزینی، محمدجواد (1394ش): «ریخت­­شناسی داستان­های مینی مالیستی»، تهران: نشر ثالث، چاپ اول.
-      داد، سیما (1385ش): «فرهنگ اصطلاحات ادبی»، تهران: نشر مروارید.
-      شاذلی، سید قطب )1359): «تصویر فنی در قرآن»، ترجمه: محمدعلی عابدی، تهران: نشر انقلاب، چاپ اول.
-      فعال عراقی، حسین (1378ش): «داستان­های قرآن در المیزان»، تهران: نشر سبحان، چاپ دوم.
-      طباطبایی، سید محمدحسین (1379ش): «تفسیر المیزان»، ترجمه: سید محمدباقر موسوی همدانی، تهران: انتشارات اسلامی.
-      کوندرا، میلان (1382ش): «هنر رمان»، ترجمه: پرویز همایون­پور، تهران: نشر قطره.
-      ملبوبی، محمدتقی (1376ش): «تحلیلی نو از قصص قرآن»، تهران: انتشارات امیرکبیر، چاپ اول.
-      میرصادقی، جمال (1376ش): «ادبیات داستانی»، تهران: انتشارات علمی، چاپ سوم.
-      آیت­اللهی، سید حبیب­ الله، خبری، محمدعلی، طاووسی، محمود، لزگی، سید حبیب الله )1386ش): «تحلیل عناصر داستانی قصه حضرت یوسف در قرآن کریم»، مجله پژوهش زبان و ادبیات فارسی، شماره هشتم.
-      اشرفی، عباس، دهقانی، فرزاد (1396ش): «شخصیت­پردازی در داستان یوسف»، فصلنامه پژوهش­های ادبی_قرآنی، سال پنجم، شماره سوم.
-      شجاع پوریان، ولی الله (1392ش): «تأملی در شاخصه­های قصه در قرآن»، مجله ادب عربی، سال 5، شماره 2.
-      شریف، محمود )1383ش): «قصه در قرآن»، ترجمه: مریم حاجیان باغی، مجله ادبیات داستانی، سال دوازدهم، شماره 81.
-      قابل، هادی )1375ش): «بحثی درباره قصص قرآن»، فصلنامه نامه مفید، سال دوم، شماره پنجم.
-      عبداللهیان، حمید )1381ش): «داستان و شخصیت­ پردازی در داستان»، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، شماره 162 و 163.
-      مرامی، جلال، عربی، مینا (1395ش): «قرآن پیشگام در عرصه­ی داستانک»، فصلنامه پژوهش­های ادبی–قرآنی، سال چهارم، شماره دوم.
-      معارف، مجید (1378ش): «نگاهی به قصه»، اهداف و ویژگی­های آن در قرآن، مجله بصیرت دانشگاه آزاد اسلامی، سال هشتم، شماره 19 و 20.