نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

دانش آموخته دکترا، تفسیر تطبیقی مجتمع آموزش علوم اسلامی کوثر

1022034/sshq.2022.269254.1102

چکیده

پژوهش حاضر درصدد پاسخگویی به این سوال است که نظریات تفسیری علامه طباطبایی، در رویکرد کارآمد ناظر به مؤلف، چگونه مورد توجه قرار گرفته است. بررسی تحلیلی و توصیفی نظریات تفسیری علامه، در رویکرد ناظر به مؤلف، حکایت از آن دارد که ایشان تفسیر را فهم مراد مؤلف قرآن-خداوند- دانسته، از این رو خداوند به عنوان مؤلف قرآن باید مستقیم – و به درو از متن و یا مفسر- مورد توجه قرار گیرفته، تا کشف و فهم مراد او میسر گردد. ارزیابی و نقد دیدگاه ایشان با توجه به روش اجتهادی و قرآن به قرآن، در تفسیر المیزان فی تفسیر القرآن، در سه جهت: تاکید بر مؤلف با تکیه برمتن، تعامل با مسلمات دین و عقل، تعمیم پذیری و فرابخش بودن، میزان تطابق با معیارهای کارآمدی و مقبولیت را آشکار می دارد.ارزیابی و نقد دیدگاه ایشان با توجه به روش اجتهادی و قرآن به قرآن، در تفسیر المیزان فی تفسیر القرآن، در سه جهت: تاکید بر مؤلف با تکیه برمتن، تعامل با مسلمات دین و عقل، تعمیم پذیری و فرابخش بودن، میزان تطابق با معیارهای کارآمدی و مقبولیت را آشکار می دارد.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Evaluation of Allameh Tabatabai's interpretive theory, in the approach of the author Based on efficiency criteria

نویسنده [English]

  • khadijeh ahmadi

Ph.D. Student, Comparative Interpretation of Kowsar Islamic Sciences Education Complex

چکیده [English]

    The Holy Quran is the only divine book safe from distortion, and it includes the program of human guidance, in all ages and individuals, whose verses must be understood accurately and correctly. This has led to the emergence of various interpretive theories of commentators over the centuries, and the quantitative and qualitative expansion of the understanding of the divine book. The present study seeks to answer the question of how Allameh Tabatabai's interpretive theories have been considered in an efficient approach to the author. Analytical descriptive study of Allameh's interpretive theories, in the approach of the author, indicates that he considers interpretation to be the meaning of the author of the Qur'an - God - so God as the author of the Qur'an should be direct - and away from the text or the interpreter. It has been considered in order to discover and understand what he means. Evaluation and critique of his view according to the method of ijtihad and Quran to Quran, in Tafsir Al-Mizan Fi Tafsir Al-Quran, in three directions: emphasis on the author based on the text, interaction with the tenets of religion and reason, generalizability and transcendence Reveals efficiency and acceptability.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Interpretation Theory
  • Efficiency
  • Supervisor Approach to the Author
  • Allameh Tabatabai
  •  

    کتابنامه

    • قرآن کریم.
    • ابن حنبل، احمدبن محمد (1416): «مسند الإمام أحمد بن حنبل»، المحقق: احمد محمد شاکر، قاهره: دار الحدیث.
    • ابن شهرآشوب (1376): «مناقب آل ابی طالب»، النجف: مطعبه الحیدریه.
    • استادى، رضا (1383): «آشنایى با تفاسیر»، تهران: نشر قدس.
    • اصفهانی، محمدحسین (1404): «الفصول الغرویّة»، بی‌جا: دار إحیاء العلوم الاسلامیة.
    • افشاری راد، مینو، علی اکبر آقابخشی (1389): «فرهنگ علوم سیاسی»، تهران: چاپار.
    • انصاری، مرتضی (بی­تا): «مطارح الأنظار»، بی‌جا: مؤسسة آل‌البیت (ع) للطباعة و النشر.
    • بحرانی، سید هاشم (1415): «البرهان فی تفسیر القرآن»، قم: موسسة البعثة.
    • بروجردی، محمدتقی (1405): «نهایة الافکار»، قم: مؤسسة النشر الاسلامی.
    • بهرامی، محمد (1379): «هرمنوتیک «هرش» و دانش تفسیر»، مجله پژوهش­های قرآنی، شماره 21و22 ، صص18-30.
    • بیهقی، احمدبن الحسین (بی­تا): «سنن الکبری»، بی‌جا: دار الفکر.
    • التنکابنی، محمدبن سلیمان (1411): «توشیح التفسیر فی قواعد التفسیر و التأویل»، تحقیق: الشیخ جعفر السعیدی الجیلانی، قم: منشورات کتاب سعدی.
    • جوادی آملی، عبدالله (1391): «تفسیر تسنیم»، قم: اسراء.
    • الحرّ العاملی، محمدبن الحسن (1391): «وسائل الشیعه الی تحصیل المسائل الشرعیه»، تهران: مکتبه الاسلامیه.
    • حشمت زاده، محمدباقر (1379): «آثار و نتایج ‌انقلاب‌اسلامی‌ایران»، تهران: مؤسسه فرهنگی‌ دانش ‌واندیشه معاصر.
    • حکیم، سید محمدباقر (1417): «علوم القرآنی»، قم: مجمع الفکر الاسلامی.
    • خویی، سید ابوالقاسم (1401): «البیان فى تفسیر القرآن»، قم: منشورات انوار الهدى.
    • دهخدا، علی اکبر (1372): «لغت نامه دهخدا»، تهران: دانشگاه تهران.
    • رازی، ابوالفتوح (1371): «روض الجنان و روح الجنان فى تفسیرالقرآن»، مشهد: بنیاد پژوهش­هاى آستان قدس رضوى.
    • رازی، محمدتقی (بی­تا): «هدایة المسترشدین»، قم: مؤسسة آل‌البیت (ع).
    • راغب‌ اصفها‌نی‌، حسین‌ بن‌ محمد (1412): «المفردات فی غریب القرآن»، بیروت: دار الشامیه.
    • رامیار، محمود (1362): «تاریخ قرآن»، تهران: انتشارات امیر کبیر.
    • راوندی کاشانی، فضل­الله بن علی (بی­تا): «النوادر»، قم: دار الکتاب.
    • روحانی، حسن (1379): «درآمدی بر مشروعیت و کارآمدی»، تهران: راهبرد، شماره 18.
    • زرکشی، بدرالدین محمدبن عبـداالله (1410): «البرهان فی علـوم القـرآن»، تحقیـق محمـد ابوالفـضل ابـراهیم، بیروت: دار المعرف.
    • زمخشری، جارالله (1413): «الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الاقاویل فی وجوه التاویل»، قم: نشر البلاغه.
    • زین‌الدین، حسن‌بن عبدالله (بی­تا): «معالم الدین و ملاذ المجتهدین»، قم: النشر الاسلامی.
    • سیوطی، جلال­الدین (1414): «الدرالمنثور فی التفسیر بالماثور»، بیروت: دار الفکر.
    • .................................(1421): «الاتقان فی علوم القرآن»، بیروت: دار الفکر.
    • الطباطبایی، سید محمدحسین (1393): «المیزان فی تفسیر القرآن»، بیروت: موسسه الاعلمی.
    • طبرسی، فضل­بن حسن (1415): «مجمع‏البیان فى تفسیرالقرآن»، بیروت: الاعملى للمطبوعات.
    • طریحی، فخرالدین (1985): «مجمع البحرین»، بیروت: مکتبه الهلال.
    • عسقلانی، ابن حجر (بی­تا): «فتح الباری»، بیروت: دار المعرفه.
    • عسکری، ابوالهلال (1412): «الفروق اللغویه»، قم: نشر اسلامی.
    • عمید زنجانی، عباسعلی (1383): «مبانی اندیشه سیاسی در اسلام»، تهران: انتشارات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
    • فتحعلی، محمود (1387): «مبانی اندیشه اسلامی: درآمدی بر نظام ارزشی و سیاسی اسلام»، قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
    • فیروزآبادی، سید مرتضی (1400): «عنایة الاصول»، قم: فیروزآبادی.
    • کاظمی، محمدعلی (1409): «فوائد الاصول»، قم: مؤسسة النشر الاسلامی.
    • کلبی غرناطی، محمد­بن احمد (1403): «التسهیل لعلوم التنزیل»، بیروت: دار الکتاب العربی.
    • متقی هندی، علی­بن حسام (1401): «کنز العمال فی سنن الأقوال و الأفعال»، بیروت: الرسالة.
    • مجلسی، محمدباقر (1403): «بحار الانوار»، بیروت: موسسه الوفاء.
    • محقق اردبیلی، احمدبن محمد (بی­تا): «زبده البیان فی احکام القرآن»، طهران: مکتبه المرتضویه.
    • مروّج، سید محمدجعفر (1415): «منتهی الدرایة»، قم: دار الکتاب جزایری.
    • مطفّر، محمّدرضا (1400): «المنطق»، بیروت: دار التعاریف.
    • ...........................(1408): «اصول الفقه»، قم: اسماعیلیان.
    • مطهری، مرتضی (1388): «فلسفه اخلاق»، تهران: صدرا.
    • مفید، محمدبن نعمان (1413): «الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد»، قم: آل البیت (ع).
    • هاشمی، سید محمود (1405): «بحوث فی علم الاصول»، بی­جا: مکتب الاعلام الاسلامی.
    • واعظی، احمد (1390): «نظریه تفسیر متن»، قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
    • Peirce, Charles Sanders,(1931) Collected Writings .Ed. Charles Hartshorne, Paul Weiss & Arthur W Burks. Cambridge, MA: Harvard University
    • James .(1995) . Pragmatism (Philosophical Classics) Dover Publications